Widget Image

Στ. Λαμπάκης: ΕΚΑΒ Survivor!

Μια θλίψη. Μια απογοήτευση…

Κοινωνικά δίκτυα και τύπος, ΜΜΕ, προβάλουν την ανεπάρκεια του ΕΚΑΒ.

Η θλίψη γίνετε απελπισία, όταν βλέπω «εκαβιτες» να αναπαράγουν αυτές τις ειδήσεις.

Η απελπισία γίνετε τάση αυτοκτονίας, όταν βλέπω την διοίκηση και το υπουργείο να συμφωνούν

Να δηλώνουν « ήταν μια άτυχη στιγμή», να σπαταλούν τους πόρους του ΕΚΑΒ για την τουριστική προβολή της χώρας μας.

Να αναρωτιούνται ποιος είναι ο ασφαλέστερος τρόπος διακομιδής ενός ασθενούς, λες και δεν ξέρουμε ότι είναι το . . . αεροπλάνο !!!

Το ΕΚΑΒ, έχασε τον ρόλο του, έχει μετατραπεί σε μέσον εξυπηρέτησης πολιτικών προτεραιοτήτων, τα τελευταία 10-15 χρόνια.

Αντί να στοχεύουμε στο να δώσουμε ποιοτική φροντίδα στον βαρέως πάσχοντα, με σκοπό να φτάσει ζωντανός στον υγειονομικό σχηματισμό, ως μια άριστη υπηρεσία ραδιοταξι, εξυπηρετούμε τα «σήματα» με την σειρά που τα παίρνουμε.

Άτυχες στιγμές λοιπόν, θα δούμε πραγματικά πολλές.

Όταν λοιπόν το ασθενοφόρο μεταφέρει θλαστικά τραύματα, διαστρέμματα, υστερίες, αποθεραπείες και ραντεβού αδιακρίτως, όταν έχει ιατρός βάρδια και περιμένει να έρθει ασθενοφόρο από άλλη στάση για να τον πάει στην επιληπτική κρίση του 8 μηνών βρέφους, θα θρηνήσουμε άδικους θανάτους.

Όταν το ΕΚΑΒ έχει «τμήμα χρόνιων» λες και του περισσεύει προσωπικό, όταν παραχωρεί ασθενοφόρα για να κάνουν άλλες οργανώσεις «κινητή υγειονομική μονάδα»

Λες και του περισσεύουν οχήματα. . . .

Με προϋπολογισμό περίπου 60 εκατομμύρια €, τι να πρωτοσυμαζέψεις, αποδοχές προσωπικού, ή συντήρηση του στόλου;

Σκεφτείτε ότι μια σοβαρή αναπηρία κοστίζει στο κράτος πάνω από 30 χιλιάρικα.

Σκεφτείτε πόσες γλυτώνουμε, και πόσες καταλήγουν « ατυχή περιστατικά» . . .

Ο πάνσοφος και πολυπράγμων Έλληνας, έχει σημαντικό μερίδιο ευθύνης.

Πέθανε 500 μέτρα από το νοσοκομείο λέει, γιατί κανείς δεν σκέφτηκε να τον πάρει στον ώμο να τον πάει αφού δεν υπήρχε διαθέσιμο ασθενοφόρο. . . .

Δεν δίνει σωστές πληροφορίες όταν καλεί το ασθενοφόρο, και περισσότερο εκβιάζει .

Ο τηλεφωνητής είναι άνθρωπος και αυτός, εκτεθειμένος σε έναν ψυχολογικό πόλεμο και στην δικαιοσύνη.

ΔΕΝ μπορεί να πει στον ασθενή που πονάει το αυτί του να πάει στον γιατρό με ΙΧ !!!!

Κράζει γιατί ο άλλος μεταφέρθηκε στην καρότσα, χωρίς να ξέρει αν πραγματικά χρειαζόταν να πάει με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο, ή αν χρειαζόταν καν να πάει.

Αυτό το ότι δεν ξέρουμε τι μπορεί να συμβεί στον δρόμο, είναι η μεγαλύτερη ανοησία από καταβολής κόσμου.

Και εγώ δεν ξέρω πότε θα κάνω το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, αλλά δεν έχω την απαίτηση να είναι ένα ασθενοφόρο με γιατρό δίπλα μου……

ΔΕΝ μπορεί το ΕΚΑΒ να λειτουργεί με αυτή την νοοτροπία. Το ΕΚΑΒ πρέπει να λειτουργεί σύμφωνα με δυο αξιώματα:

  1. Πρώτα εξυπηρετώ αυτόν που θα έχει το μεγαλύτερο όφελος από τις υπηρεσίες μου

  2. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να προκύψει σοβαρότερο περιστατικό.

ΤΟ ΕΚΑΒ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΟΧΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ.

Αν λοιπόν δεν αποφασίσουν οι αρμόδιοι να κάνουν ορθή χρήση των υπαρχόντων πόρων, αντί να ζητάμε περισσότερα επειδή συνδικαλιστικά είναι πιασιάρικο, τότε ναι.

Σίγουρα θα συνεχίσουμε να θρηνούμε ΑΔΙΚΟΥΣ ΘΑΝΑΤΟΥΣ.

20 χρόνια υπηρεσίας μου επιτρέπουν να πω ότι το ΕΚΑΒ σαν υπηρεσία πάει από το κακό στο χειρότερο . . . .

Ελπίζω να προλάβω την αναγέννηση του, άλλωστε πολλοί από εμάς έχουμε γνωρίσει τον τρόπο λειτουργίας των σύγχρονων συστημάτων επείγουσας προνοσοκομιακής φροντίδας στην Ευρώπη.

Λαμπάκης Στέλιος
Ιατρός του δρόμου

Χωρίς σχόλια

Μας συγχωρείτε, αλλά δε μπορείτε να γράψετε κάποιο σχόλιο.