Widget Image
ΑρχικήΠΑΡΑ...ΣΚΕΨΕΙΣΜαμά, μπαμπά, φοβάμαι! Τι πρέπει να γνωρίζουν παιδιά και γονείς εν όψει Πανελληνίων Εξετάσεων

Μαμά, μπαμπά, φοβάμαι! Τι πρέπει να γνωρίζουν παιδιά και γονείς εν όψει Πανελληνίων Εξετάσεων

Πρώτα…ανησυχούν οι γονείς.

«Θα τα πάει καλά με τα γράμματα το παιδί μου;»  «Θα διαβάζει;»

«Θα είμαι αρκετός»; «Να τον διαβάζω εγώ για να τα πηγαίνει καλύτερα, ή μήπως όχι»;

Μετά…ανησυχούν τα παιδιά.

» Μπορώ να τα καταφέρω;» «Είμαι αρκετά έξυπνος»;

«Θα είναι ευχαριστημένοι από μένα – οι γονείς μου, ο δάσκαλος μου»;

«Αν δεν είμαι καλός μαθητής, θα μ΄αγαπούν;»

Ύστερα, το δημοτικό γίνεται γυμνάσιο, το Γυμνάσιο γίνεται Λύκειο, και η ανησυχία γίνεται άγχος.

Το σχολείο αλλάζει, το Σώμα αλλάζει, τα συναισθήματα πληθαίνουν, οι προσδοκίες των σημαντικών Άλλων καθίζουν σαν βαρίδια στους ώμους των παιδιών, η αγωνία αποκτά Δύναμη.

Τα παιδιά ΠΡΕΠΕΙ να διαβάσουν πολύ, να κοπιάσουν πολύ, να ξενυχτήσουν, να στερηθούν, ν΄ απολογηθούν, να φοβηθούν, ΠΡΕΠΕΙ σχεδόν να βασανιστούν, προκειμένου να πετύχουν.

Να πετύχουν ένα Στόχο. Ένα βαθμό, μια βάση, μια Σχολή, ένα όνειρο – ή και πολλά – για μια καινούρια ζωή. Για μια αρχή.

Ο έφηβος, έχοντας ήδη ν΄αντιμετωπίσει μια σειρά από σημαντικές αλλαγές στο σώμα και το συναισθημά του, βρίσκεται στην αρχή μιας γέφυρας που αν καταφέρει μ΄επιτυχία να την διαβεί ώς απέναντι, θα χει την ευλογία να φτάσει εκεί που πραγματικά θέλει να πάει. Ιδανικά μιλώντας. Γιατί το άν τελικά μέσα απ΄αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα,ο έφηβος θα καταφέρει πραγματικά να εκπαιδευτεί, καταρτιστεί και τέλος πάντων διασφαλιστεί επαγγελματικά, αποτελεί μια προβληματική έτσι κι αλλιώς υπό αμφισβήτηση. Κι ίσως δεν βοηθά να την πραγματευτούμε ΚΑΙ αυτήν τώρα.

Ο έφηβος λοιπόν που βρίσκεται μπροστά σ΄αυτήν την γέφυρα, αγωνιά. Για το βάρος του, για το περπάτημά του, για το μήκος της, για την σταθερότητά του/της, για το τι θα βρεί στην άλλη άκρη.

Καλώς εχόντων των πραγμάτων, ενδέχεται αυτή η αγωνία να εκφράζεται μέσα από ένα stress παραγωγικό, χωρίς δηλαδή να επηρεάζει την λειτουργικότητα, την διάθεση ή την επίδοση. Μπορεί  ν΄αποτελεί απλά μια κινητήριο δύναμη, ικανή να ωθήσει το παιδί να προσπαθήσει, να οργανωθεί και να κινηθεί περισσότερο αποτελεσματικά προς τον στόχο του.

Αν τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα, αν το παιδί έχει μερικά κενά, αν η αυτοεκτίμησή του είναι λιγάκι λαβωμένη, αν υπάρχει ένας καθηγητής »δύσκολος», ή ένα μάθημα δύσκολο, ή μια δυσλεξία, ένα  διαζύγιο, μια μετακόμιση ή μια απώλεια, τοτέ το παιδί ίσως στην θέαση αυτής της γέφυρας να νιώθει τα γόνατά του να κόβονται. Ίσως να ιδρώνουν τα χέρια του, κι ίσως να ιδρώνει το μυαλό του.

Σ΄αυτό το σημείο, ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι καθοριστικός – μα έχουμε συνηδειτοποιησεί πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος του γονιού;

Ένας αγχωμένος έφηβος χρειάζεται συνοδεία. Εχει ανάγκη από έναν γονιό που στέκεται δίπλα του. Όχι μπροστά του, να του καταδικνύει πόσο αργός είναι ή πόσο πίσω έχει μείνει. Ούτε από πίσω του, για να τον σπρώχνει αγχωμένα. Ούτε από πάνω του, να τον πλακώνει. Μονάχα στο πλάι.

Οπότε οι γονείς…ας αναγνωρίσουμε αρχικά το δικό μας άγχος. Όταν υπάρχει. Πώς το νιώθουμε ? Που το νιώθουμε ? Από που έρχεται? Πόσο σημαντικό είναι για μας το παιδί μας να »περάσει» κάπου? Τι θα γίνει αν ΔΕΝ περάσει? Θα λυπηθούμε ? Θα φοβηθούμε ? Θα ντραπούμε ? Ας σταθούμε λιγάκι εδώ. Ας αναρωτηθούμε. Ας κάνουμε κάτι εμείς με αυτό. Γιατί είναι ολόδικό μας. Αυτό σημαίνει πως οι προσδοκίες και οι ανησυχίες μας ακουμπούν πιθανόν δικά μας κομμάτια, χαμένα όνειρα, κοινωνικά στερεότυπα, ανάγκη για εξασφάλιση του παιδιού, και φυσικά αγάπη και νοιάξιμο για τον κοπο του. Και όλα τα παραπάνω, μπαίνοντας στα παπουτσια του γονιού, είναι εντάξει. Είναι εντάξει, όταν διαχειρίζονται από τον ενήλικα και δεν προβάλλονται στο παιδί.

Αν εμείς καταφέρουμε να κάνουμε τους απαραίτητους διαχωρισμούς, τότε ανεμπόδιστα μπορούμε να είμαστε σε σχέση εμπιστοσύνης με το παιδί, κι έτσι να το συνοδεύουμε μ΄ενα τρόπο διευκολυντικό, όχι μονάχα τώρα σ΄αυτές τις εξετάσεις, αλλά σε κάθε ψυχοπιεστική συνθήκη που μπορεί να παρουσιαστεί. Αν ο μαθητής έχει έναν συνοδοιπόρο, κι όχι έναν κριτή δίπλα του, θα βιώσει λιγότερο άγχος.  Αν νιώθει πως τον εμπιστευόμαστε, και πως είναι αποδεκτός ακόμα και με τις αδυναμίες του, αν δεν τον συγκρίνουμε με άλλους μαθητές παρά εστιάζουμε στην προσπάθειά του και σε αυτά που ήδη καταφέρνει, η αυτοεκτίμησή του θα ενδυναμωθεί κι έτσι θα βιώσει λιγότερο άγχος. Αν του δίνουμε χώρο και χρόνο να εκφραστεί όπως θέλει και όσο μπορεί, και ακούμε ενεργητικά χωρίς ν΄αξιολογούμε αυτό που νιώθει και βιώνει (όσο κι αν αυτό μας δυσκολεύει μερικές φορές επειδή συγκρούεται με την δική μας προσδοκία), θα βιώσει λιγότερο άγχος. Αν δημιουργούμε συνθήκες εκτόνωσης για το παιδί, του υπενθυμίζουμε πως δικαιούται να ξεκουράζεται, ν΄αθλείται, να χαλαρώνει, ν΄αναπνέει βαθυά και ν΄απολαμβάνει, τότε το βοηθάμε να διαχειριστεί την δυσκολία του – αυτή που φαίνεται αλλά και πιθανόν την υπόλοιπη, την κρυμμένη. Αν το παιδί διαχειρίζεται το άγχος του μ΄επιτυχία, θα αποδόσει καλύτερα. Θα μπορεί να είναι σ΄επαφή με τις ικανότητές του, με τις γνώσεις του, χωρίς η προσπάθεια αυτή να είναι εξουθενωτική.

Ολοκληρώνοντας κι αν το καλοσκεφτούμε..το παιδί που όπου να ναι θα εξεταστεί έχει κάνει ήδη το καλύτερο που μπορούσε. Γνωστικά, ίσως δεν προλαβαίνει να κάνει πάρα πολλά πια. Αλλά το να μην πανικοβληθεί την ώρα της εξέτασης και ξεχάσει ακόμη και αυτά που ήδη ξέρει, το να μην υποφέρει απο ψυχοσωματικά συμπτώματα ή το να μην τραυματιστεί από όλη αυτήν την κούρσα η αυτοεικόνα του, αποτελούν ζητήματα καίριας σημασίας.

Καλη δυναμη σε γονεις και μαθητες!

Ας εκμεταλλευτούμε τις συνειδητοποιησεις μας, ώστε να έρθουμε σε καλύτερη επαφη με τον εαυτό και τα παιδιά μας!

ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΚΟΚΚΙΝΑΚΗ
ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ – ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ N.D.I

* Το συγκεκριμένο άρθρο είναι μία ευγενική προσφορά του Φροντιστηρίου Μέσης Εκπαίδευσης «ΔΙΑΚΡΙΣΗ» στους αναγνώστες του Parakritika.gr

Χωρίς σχόλια

Μας συγχωρείτε, αλλά δε μπορείτε να γράψετε κάποιο σχόλιο.